Gay Pride 2010

Zaterdagmiddag één uur. Een diepgrijze lucht hangt boven Amsterdam en de rest van Nederland. Ik parkeer mijn auto tussen de troosteloze, verlaten gebouwen van het Westerdok. In de verte komt een groep, in rode T-shirts en witte broek geklede, PvdA-leden aangewandeld. Job Cohen, onder een paraplu, een paar meter voor de groep uit. Tussen de gebouwen en vrachtwagens door komen we bij een platte, roestige boot die met veel rode en witte ballonnen en vlaggen is gepimpt.

Midden op de boot een langwerpig podium. Onder het podium verweekte krentenbollen in een plasticzak, Snikkers, wijn en veel bier in blik. Ik trek, net als de andere mensen op de boot, een rood T-shirt aan met de tekst: “Roze maak je met rood”, de rode cowboyhoed  zet ik maar niet op. Tussen al het rood en wit zie ik Ronald Plasterk, ik geef hem een hand. “Provincie Noord-Holland, bekend, bekend” zegt hij haastig. De monotone dreun van twee super grote boxen achter op het dek maken verdere gesprekken niet goed mogelijk.

Kort voor het geplande vertrek komen twee prachtig uitgedoste, schaars geklede Braziliaanse danseressen aan boord. In hun gevolg een groep dames met trommels in allerlei vormen. De monotone dreun van de dj op het achterdek stopt en het opzwepende geluid van Braziliaanse ritmes weerkaatst tegen de kale kademuren. Terwijl ik diep wegduik in mijn nieuwe rode T-shirt met daarover een dikke “PvdA-on tour” jas, dansen de dames op het podium. Langzaam daalt een druilerige regen op het havengebied neer. Geen reden voor de danseressen om te stoppen. Met paraplu’s boven hun hoofd ter bescherming van hun prachtige verentooi en met een brede, witte tanden, glimlach dansen ze door en sporen de over het algemeen jonge, in rood wit geklede, partijleden aan om mee te doen. Onder mijn paraplu zie ik Job en Ronald in gesprek. Peter Rehwinkel schuift in opgetogen stemming voorbij “Hoi Tjeerd, alles goed?”. En tussen alle dansende lijven staat Ria van het Gewestelijk bestuur - met wie ik samen de PvdA Noord-Holland vertegenwoordig -  prachtig uitgedost in een zelf gekozen creatie. Na een half uur is er nog geen beweging in de boot, het wachten is op nog vier danseressen. Alles overziende vraag ik mij inmiddels af in welk schilderij van Jeroen Bosch anno 2010  ik ben terecht gekomen.

Wanneer we eindelijk de oversteek maken en midden op het IJ varen gaat echt hard regenen. Behalve de van de regen druipende, nog steeds dansende, bijna naakte danseressen, zoeken de andere passagiers dicht bij elkaar beschutting.  Wanneer we in de grachten van de Gordel komen wordt de regen iets minder. Tientallen boten wachten om in de stoet aan te sluiten. Wat een feest! Overal muziek en mensen die dansen. De lucht bruist van energie van het met en  tegen elkaar aan dansen, muziek en confetti. Vandaag zijn we onder elkaar en kunnen we zijn wie we willen zijn!

Langzaam sluit onze boot zich aan in de Gay Pride. Job en Ronald staan voorop. In hun blauw grijze pakken steken ze af tegen al het rood en wit van de andere PvdA mensen op de boot. Wanneer we in de Prinsengracht komen staan de mensen rijen dik aan de walkant. Overal klink muziek en lachen de mensen, jong en oud. Soms extravagant gekleed, soms hand in hand, man man, vrouw vrouw. Ik krijg het warm, doe ondanks de regen mijn jas uit en dans mee. Alle chagrijn van die week over de vorming van een rechtskabinet ebt weg. Onze PvdA-boot wordt meestal met gejuich ontvangen. Ik sta schuin achter Job en Ronald en kan goed zien hoe de tienduizenden mensen op beiden reageren. Soms stoten de mensen elkaar aan en leggen elkaar uit wie wie is.  Ronald krijgt veel positieve  reacties.  Zo nu en dan neemt hij met een breed gebaar zijn hoed af, wat vanaf de walkant weer met enthousiasme wordt beantwoord. Job kijkt vriendelijk en de mensen kijken vriendelijk terug en zwaaien. Dit is onze Job zie je ze denken. Terwijl de tienduizenden langs schuiven weet ik het zeker dit zijn vooral onze kiezers en dat zijn er nog altijd heel veel.

Tijdens de hele tocht tel ik maar een keer of vijf een enkeling die aan de kant zijn duim naar beneden steekt of wegwerp gebaren naar onze boot maakt. Opvallend is dat in alle gevallen het gaat om blanke mannen boven de vijftig. Vaak nog door vrouw of omstanders gecorrigeerd. Wat hebben we als PvdA toch verkeerd gedaan dat deze groep zich zo van ons afkeert?

Na uren stopt onze boot  kort bij Stopera. Job en Ronald worden ontvangen door burgemeester van der Laan alsof ze Sinterklaas zijn. Met hen ga ik van boord. Voor mij was de hele Gay Pride een fantastische belevenis. Een triomfantelijke grachtentocht zonder gevoetbald te hebben. Het gevoel plotseling lid van het Koningshuis geworden te zijn.  Een tocht die een gevoel van vrijheid en verbondenheid geeft. De energie die dat geeft zullen we de komende maanden meer dan ooit nodig hebben. Het zomerreces is alweer bijna voorbij.

Bedankt fractie dat jullie mij hebben gekozen om jullie te vertegenwoordigen in deze Gay Pride.